Herenpanty.tk

[Searcher]

Vooruitgeschoven (en terugkerend) dilemma...

Ik heb 3 nog thuiswonende zonen (20 - 25 jr), en met af en toe nog wat "aanhang" van hen wat af en toe blijft slapen is het best druk in ons huis.

Een jaar of drie geleden heb ik samen met mijn vrouw aan mijn kinderen verteld dat ik een pantydrager ben, maar eigenlijk sindsdien nooit opzettelijk zichtbaar in huis gedragen. Ik heb een eigen werkkamer, dus in zoverre kan ik wel thuis dragen, maar het geeft een hoop praktische beperkingen waar ik eigenlijk vanaf wil. Als ik even naar het toilet moet, of een kop koffie in ga schenken gaat de lange broek weer aan (in ieder geval overdag). Een heel gedoe dus. Ik heb hier al eerder over gepost in de trant van: "Uit de kast, maar nu in een grotere kast".

Mijn wens is toch wel dat ik mijn eigen huis als een "veilige" omgeving ervaar, iets wat nu niet het geval is en waardoor ik een druk ervaar van iets wat wringt in mijn leven.

Gisteravond heb ik met 2 van mijn zonen en mijn vrouw een diep gesprek gehad over mijn "hobby". Er was geen speciale aanleiding, er werd een beetje over mij gegrapt, maar uiteindelijk werd het een gesprek waarin e.e.a. toch wel op scherp gezet werd, m.n. door mijn oudste zoon.

Kort gezegd kwam het er op neer dat hij niet zijn toekomstige vriendin hiermee wil confronteren (zijn verkering is kortgeleden uitgegaan en hij is kennelijk weer op zoek) omdat het toch wel heeeeel raar is, een man in panty. M.a.w., het dringend verzoek van hem om toch maar vooral een stiekeme drager te blijven. Dit werd vergezeld van de consequenties indien ik het toch zichtbaar zou gaan dragen..., hij zou mij dan niet meer opzoeken in de toekomst tenzij ik "netjes" gekleed zou zijn (om het maar even zo uit te drukken).

Ook mijn vrouw en mijn andere zoon vielen hem bij. Zij vinden het leven veel overzichtelijker als alles "normaal" gaat (de andere zoon heeft het ook nooit verteld aan zijn vriendin). Van mijn schoonfamilie weten 2 schoonzussen het, maar ook die hebben mij nooit zichtbaar zien dragen. Dit alles is de afgelopen jaren zo gegroeid, maar het voelt voor mij in toenemende mate benauwend. Erg benauwend...

Ik heb hier goed over nagedacht en tot de conclusie getrokken dat het een vooruitgeschoven dilemma is.
Onderhuids voelde ik natuurlijk al eerder aan dat openlijk pantydragen in mijn eigen huis geen optie is zonder het hele gezinsleven min of meer op zijn kop te zetten. Ik heb dit misschien toch bewust of onbewust weggestopt vanwege de mogelijk ingrijpende gevolgen.

Na het min of meer onvrijwillige gesprek is me wel heel duidelijk geworden hoe de zaken er voor staan. Ik overweeg na het gesprek van gisteren serieus om MIJN GEZIN TE VERLATEN vanwege mijn hobby omdat de huidige status quo voor mij gewoon teveel een dwangbuisgevoel geeft. Ik heb het gevoel dat ik hen in de weg zit en dat zij mij in de weg zitten. Maar als ik er objectief naar kijk is het eigenlijk heel extreem en dwangmatig om zo een stap te nemen. Ik zie visioenen van mezelf: eenzaam in een flatje, "lekker met m'n panty aan", maar zonder familie / vrienden. Ook niet echt een aangenaam vooruitzicht. Aan de andere kant is het ook heen bitter om door de mensen die je het meest dierbaar zijn zo in een hoek gezet te voelen.

Ik voel me ellendig en realiseer me dat ik een onmogelijke keuze zal "moeten" maken... en dat als ik niet kies (wat ik dus al een jaar of 3 doe) dat dit dan eigenlijk ook een keus is

Ik had van mijn eigen sociale omgeving iets meer support verwacht... Misschien voor een aantal hier herkenbaar? Hoe ga je daarmee om? Any advice would be appreciated.

[GraagGedaan]

Als ik jou was zou ik mijn huiselijk geluk en positieve betrekkingen met familie en vrienden niet opofferen aan mijn hobby. Is het wel een hobby? Uit je bijdrage zou kunnen blijken dat het dragen van beenbekleding een neurose (dwanggedrag) zou kunnen zijn.
Verslaving aan een fetisj is helemaal niet ongewoon. Ontkenning is vaak een kenmerk.
Heel moeilijk om mee te breken. Ik zou proberen af en toe een stapje terug te doen. Eerst een dag per week zonder, dan twee dagen, enz.
Ikzelf draag nou nog maar enkele uren per week mijn innig geliefde beenbekleding en ik kan het nou een beetje op een afstand zien.
Vaak wordt gezegd: als je met je hobby niemand kwaad doet is het ok.
Maar in jouw geval is het "kwaad" al bijna geschied. Reden temeer om terug te draaien.
Een psychiater zal meestel weinig kunnen doen, wel zou hij je kunnen helpen de oorzaak van je neurose te vinden.
Veel sterkte - we leven met je mee.

[None]

Beste Searcher,

Veel sterkte in deze moeilijke omstandigheden.

[Ray]

Is zie het probleem niet, je kan toch ook je panty onzichtbaar dragen? Dan heb je zelf wel "het gevoel" en val je hier een ander niet mee lastig. Hoe zou je het andersom ervaren? Stel jou zoon is hevig gelovig in een bepaald geloof en probeert jou hier de hele dag mee te confronteren of dit op te dringen, ik zelf zou dit ook niet kunnen waarderen. En je gezin ervoor verlaten vind ik persoonlijk echt wel een hele grote stap, gaat erg ver voor een stukje kleding. Wie weet wat de toekomst brengt, over 5 jaar loopt misschien de hele wereld er wel mee en wordt het normaal gevonden. Anyway, its your life. Probeer zelf ook out of the box te denken. Succes kerel!

[hosieryman]

Beste Searcher,

Persoonlijk denk ik dat je ergens een grens moet trekken met je `hobby`.
Een tijd geleden wist nog niemand van jouw familie dat je regelmatig panty´s draagt. En nu wil je ze openlijk binnenshuis dragen. Mijn idee is dat je zo steeds verder wilt gaan. Al zou je in je eentje op een flatje wonen en jezelf kunnen zijn, dan geloof ik nooit dat je dan helemaal tevreden zult zijn. Dan denk je weer na over de volgende stap en bovendien mis je je familie dan heel erg.
Neem even een time-out, d.w.z. denk goed na wat belangrijker is en wat de consequenties zijn.
Ik hoop echt dat je hier over een tijdje wat nuchterder tegenaan kunt kijken en tevreden zijn met hoe je nu leeft.

Alle goeds,
Hosieryman

[Ben]

Ik weet niet hoe het precies gegaan is bij jou. Heb je misschien impliciet om toestemming gevraagd om zichtbaar te dragen? Die toestemming krijg je namelijk niet snel. Nu ben je min of meer gechanteerd.
Als jij persé panty's wil dragen, dan moet je dat doen. Dan is het aan de anderen om daarmee om te gaan. Als je werkelijk in panty loopt zullen ze vast veel minder scherp reageren dan wanneer je er vooraf over praat.
Ik zou als ik jou was het huis niet uit gaan. Ik denk niet dat je dan gelukkiger wordt. Want dan zit je namelijk in een andere kast, waar je op een gegeven moment ook weer uit wilt. En ook nog zonder je gezin.
Als het bij jou "dwanggedrag" zou blijken te zijn (zoals GraagGedaan suggereert), dan helpt het ook niet echt om te stoppen. Want dan blijf je toch met een zekere woede naar je vrouw en zoons zitten. Het heeft alleen zin om te stoppen als je het uit jezelf wilt en ervoor gaat.

Je zit in een lastig parket. Ik hoop dat je er uit komt.

Maar ook als je thuis onbeperkt in korte broek kunt lopen (zoals ik), ben je nog niet uit de problemen. Ik heb gemerkt dat de beperkingen bijna uitsluitend door mezelf worden opgelegd en niet door mijn omgeving. Die kijken een keer vreemd op en gaan dan over tot de orde van de dag. Het is misschien goed om dat in het achterhoofd te houden.

Sterkte.

[Searcher]

Allemaal bedankt voor jullie reakties...!



@ GraagGedaan: Ik begrijp wel dat het een dwangmatig iets zou kunnen zijn zoals je stelt, maar in tegenstelling tot bijv. roken of alcohol heb ik nooit het kwade ervan ingezien. Ik zou het meer als een principekwestie willen zien, namelijk dat ik in een vrij land woon (dacht ik) en dus moet kunnen dragen wat ik wil. Mijn overweging om op mezelf te gaan wonen zie ik misschien meer als een signaal naar mijn gezin zoals een vakbond die dreigt om "de boel plat te gooien".

Maar misschien draaf ik enorm door...


@ Ray: ik probeer niemand te overtuigen dat "zij" ook panty's moeten gaan dragen, dus ik vind de vergelijking niet geheel opgaan. Als mijn zoon een geloof had zou ik hem daar geen strobreed mee in de weg leggen


@ Hoserieman: Het probleem ligt eigenlijk in de communicatie richting mijn kinderen. Zodra zij uit huis zijn kan ik wat mijn vrouw betreft de hele dag in panty lopen, zij heeft daar geen problemen mee. Ik zal met de kinderen om tafel moeten hoe we op een prettige manier in 1 huis kunnen wonen zonder elkaar erg in de weg te zitten.


@ Ben: Ik heb nooit om toestemming gevraagd, noch heb ik destijds de vrijheid genomen om er gelijk zichtbaar mee rond te gaan lopen. Ik herinner me nog wel dat mijn oudste zoon ook destijds (toen we het de kinderen vertelden) ook zoiets zei van: "Je gaat er toch zeker niet zichtbaar mee rond lopen". Dat was ik toen nog niet van plan (ik was allang heel erg blij dat het grote woord er uit was) maar ik realiseerde me al snel dat ik daarmee in een grotere kast terecht was gekomen. Ik noem dat dus een "coming out valkuil", want ik heb het wel vaker bij anderen ook gelezen.

Vrij snel daarna heb ik mijn vrouw gezegd dat ik de wind langs mijn benen wilde voelen en dat heeft geresulteerd in de weekendwandelingen.

Ik vind echter dat ik nu toch een beetje het Burka-effect ervaar, afdekken en bedekken zodat niemand het maar ziet.




Wat hier geschreven werd, dat ik steeds een stapje verder wil / ga klopt wel. Die gedrevenheid zit wel in mijn karakter. Aan de andere kant, ik overtreed geen wet door een panty te dragen, dus ik vind de oppositie in mijn eigen zo(o)n(en ook wel erg confronterend en dat zal ik ze ook zeker zeggen. Ik werk hard om elke maand de hypotheek te betalen, dus in die zin is het best een raar idee als je in je eigen huis niet kunt dragen wat je wilt (extremen uitgezonderd natuurlijk).


JULLIE ADVIES GRAAG:

Ik heb me voorgenomen om voorlopig te proberen een compromis te sluiten. Tijdens het socializen in de woonkamer of elders in huis zal ik me aanpassen en niet zichtbaar dragen. M.a.w., mijn werkkamer is mijn domein (en daar zijn ze natuurlijk welkom wanneer ik in panty zit) waarbij ik ze toch zal zeggen dat er een kleine kans is dat ze me soms ook tegenkomen in panty op weg naar de koffie en of toiletbezoek. Misschien zoals Ben oppert zijn ze dan eenmalig verbaasd en opent dat daarna de weg naar meer (toch weer meer hè...).

Wat vinden jullie van dit plan, of loop ik hiermee opnieuw in een valkuil? Wat is jullie ervaring op het moment dat iemand van je naaste omgeving het ziet en hoe ga je daarna verder met die persoon? Is het "Back To Normal", kost het echt vrienden, of is dat iets wat wij hier verzonnen hebben? Kleden jullie je snel om als er bezoek voor de deur staat...?


Ik geef me hier behoorlijk bloot (woordspeling ), maar ik neem toch aan dat er hier meer zijn die dit meemaken of meegemaakt hebben...


Searcher

[sam]

Searcher,

Dat lijkt mij een werkbare manier!

[None]

Ik ging me vroeger ook steeds omkleden, (de lange broek aan), als de bel ging of als er bezoek verwacht werd. Op een moment ben ik me beginnen afvragen waar ik mee bezig was. In mijn eigen huis kon ik zelfs mezelf niet zijn zonder steeds dat omkleden. Op een dag heb ik (en mijn echtgenote) besloten om dat te stoppen. In ons eigen huis wens ik me vrij te voelen, punt uit.
Familie en vrienden hebben er mee leren leven. Er wordt wel eens een onschuldig grapje gemaakt, maar voor de rest gedraagt iedereen zich normaal.
Vrienden hebben we er zeker niet door verloren, tenslotte komen de mensen voor jou en niet voor uw garderobe. Eenmaal de verbazing en de (onvermijdelijke) vragen, gaat iedereen terug door met wat hij/zij bezig was.
Mijn schoonbroer had er het meeste �problemen� mee en heeft er zich gaandeweg ook bij neergelegd. Hij kwam tot de conclusie dat mijn kleding geen invloed had op mijn persoonlijkheid. Blijkbaar denken sommige mensen dat we ons plots anders gaan gedragen omdat we een panty dragen.

Zelf heb ik geen kinderen en heb dus enkel met echtgenote rekening te houden.

[Ben]

Lijkt me een goed plan, Searcher.

Mijn gezin heeft er weinig problemen (meer) mee. Ze gaan stuk voor stuk zo met me over straat het winkelcentrum in. Vrienden ben ik er niet door verloren. Tot mijn verbazing houden de meesten zelfs hun mond. En als er al wat over gezegd wordt (draag jij een panty?), dan is daarmee de kous af. Geen item.

(Het lijkt allemaal zo simpel zoals ik het nu opschrijf. Maar het heeft mij ook bergen energie gekost om zover te komen. Ook nu nog. Goed om dat ook nog even te vermelden)

Sterkte en succes

[Bert10]

Hm jou zonen zullen toch niet eeuwig thuis blijven wonen? Ook zullen ze niet altijd met vriendinnen of vrienden bij je zijn.

Waarom kun je niet een beetje toegeven als ze vriendinnen mee naar huis nemen? Er blijft dan toch genoeg tijd om je panty wel openlijk te dragen?
_________________
verslijt teveel panty's

[Rene]

Ik heb een korte vakantie gehad en lees dit nu pas. Het is nogal wat....

[Slobbertje]

Ik kan me heel goed voorstellen wat Searcher momenteel doormaakt. Een tijdje geleden heb ik zelf ook mijn relatie van ruim 15 jaar onder druk gezet vanwege mijn 'kledingkeuze'. Wat door de meeste geschreven/voorgesteld wordt, is, zoals ik het beleef, te makkelijk. De voorkeur voor een panty is meer een karaktereigenschap dan een keuze of 'hobby'. Zodra je dit gaat onderdrukken zal het uiteindelijk kunnen leiden tot een psychische druk die zo hoog kan oplopen dat het 'normaal' functioneren in gevaar komt. Althans wat mijn eigen ervaring in deze is.
Momenteel heeft mijn vriendin er persoonlijk geen moeite (meer) mee en hier ben ik zeker gelukkiger door maar dat is dan ook alles. Geen bekendheid bij onze kinderen, familie of vrienden/kennissen. Het gevoel van 'verder' willen gaan is ook bij mij steeds aanwezig en ooit zal dit toch weer een rol gaan spelen en dan weet ik niet wat belangrijker zal zijn.. Mijn eigen gezondheid of het vasthouden aan een relatie waarin je niet kunt zijn wat je bent.

[Searcher]

Het is wel duidelijk dat er 2 "kampen" zijn. Eén van aanpassen en niet zo moeilijk doen en het andere van er helemaal voor gaan. Dat zal waarschijnlijk veel te maken hebben met in welke mate de behoefte om panty's te dragen zich manifesteert. Ik neem aan dat dit verschilt van man tot man (en ook van vrouw tot vrouw).

Toch vind ik dat in deze discussie een elementair punt geraakt wordt; Hoe zit een relatie in elkaar en welke consessies zijn beide partners bereid te doen. Als je je niet vrij voelt in je eigen relatie of huis dan vraag ik me oprecht af hoelang dat vol te houden is...



Een opvallend verschijnsel doet zich overigens nu voor. Als ik in mijn werkkamer bezig ben (ook vaak gewoon in lange broek) en mijn oudste zoon klopt op de deur, vraagt hij altijd nog even of hij binnen kan komen (ik heb dan al "ja" geroepen).

Dat is wel raar want ik heb er geen moeite mee als hij mij in panty zou zien. Ik vraag me nu dus af of hij denkt dat ik er moeite mee heb dat hij mij in panty ziet .


Searcher
_________________
www.easyhose.nl